Lieve Loewieke, Met weemoed denken we terug aan afgelopen zaterdag. Samen met de vier Belgische en Nederlandse progeriafamilies zaten we aan een glas champagne om het nieuwe jaar te vieren. Er heerste een gezellige sfeer en we keken allen uit naar jouw komst. Vandaag zouden we je dan eindelijk mogen ontmoeten lieve Loewieke. Allen zaten we er klaar voor en keken we uit naar jouw komst. En die van je ouders en je nichtje Elise, die wij allen ook graag een warm welkom wilden geven in de besloten kring van de Nederlandstalige progeriafamilies. Niet lang daarvoor hadden we bij de crematie van onze zeer gemiste progeriavriend Toon al kennis gemaakt met jouw lieve tante Leen. Na die verdrietige dag van toen waren wij zeer verheugd jou nu dan eindelijk te mogen ontmoeten. Direct bij binnenkomst keek je ons allen aan met prachtige, verwonderde ogen. Iedereen aanwezig was direct onder de indruk van jouw mooie en lieve snoetje. Michiel, Bjorn, Mats en Amber kregen er, evenals hun broer en zusjes, een vriendje bij. En ook de ouders en broertjes van Toon zagen onmiddellijk de verbondenheid die jij met ons allen had. Je zag er goed uit en we hadden er vertrouwen in dat het de komende tijd steeds een beetje beter met je zou gaan. Het waren fijne gesprekken die middag en allen zagen we uit naar een spoedig weerzien. We konden het dan ook niet geloven toen we vandaag het verschrikkelijke nieuws hoorden van jouw overlijden. Nog steeds is het zeer onwerkelijk voor ons dat jij zo kort na onze fijne ontmoeting deze aarde alweer moest verlaten. We troosten ons met de gedachte dat we trots en vereerd zijn dat we je ondanks je veel te korte leventje mochten ontmoeten. Ook willen we jouw ouders graag tot steun zijn en via deze weg nogmaals laten weten hoe bijzonder jullie Loewieke was. Dag lieve Loewieke, rust zacht…